Dagboek: NWC 1 op trainingskamp

05-01-2019
De selectie en staf van NWC 1 verblijven momenteel in het het zuidoosten van Spanje, waar het jaarlijkse trainingskamp wordt belegd. Op deze pagina wordt een reisverslag bijgehouden.
Reisdag 5: Maandag 7 januari 2019
In de vroege ochtend waren er alleen maar vrolijke gezichten aan de ontbijttafel. Met de focus op het behalen van het kampioenschap wil iedereen zo snel als mogelijk alcoholresten uit het lijf hebben. En waar dat op andere dagen van het jaar niet mogelijk is, kon er nu al om 10.00 uur in de ochtend worden getraind. Vanzelfsprekend was het op dit vroege tijdstip iets frisser dan tijdens de trainingen op de andere dagen, maar overall zijn de weergoden het team zeer goed gezind geweest tijdens het verblijf in Spanje. Tijdens deze training waren ook de laatste punten te verdienen voor het klassement van het trainingskamp. Na enkele loopoefeningen en partijspelen zette de trainer een paar spellen uit waarbij met veel gevoel de bal over een bepaalde afstand tot stilstand moest worden gebracht. Maar ja, stappen en gevoel is geen goede combinatie. Na alle punten opgeteld te hebben bleek dat Leon van den Bosch de grote winnaar was van het trainingskamp.
Na uitgebreide felicitaties van zijn maten, met hier en daar een jaloerse blik, stapte iedereen de bus in voor de korte terugreis naar het hotel. Daar was er nog gelegenheid tot douchen en kon gebruik worden gemaakt van het lunchbuffet.
 
Aangezien de bus naar de luchthaven van Alicante pas om 17.00 uur vertrok, moest een aantal uren worden overbrugd. De trainer gaf de gelegenheid om die tijd zelf in te vullen. De spelersgroep nestelde zich en bloc op een terrasje aan de boulevard. Overigens deden de staf en de sponsoren hetzelfde. Zo tegen 15.00 uur druppelden de eerste spelers weer binnen in de lounge van het hotel om voor even hangjongere te gaan spelen.
 
NWC 1 kan terugzien op wederom een zeer geslaagd trainingskamp. Het team heeft zich in meerderlei opzicht kunnen voorbereiden op de seizoenshelft die aanstaande is. Er is goed getraind, er waren veel leermomenten tijdens de gespeelde oefenwedstrijd en de groep is nog veel hechter geworden dan dat die al was. Zeker ook voor de meereizende spelers van NWC JO19-1 was het trainingskamp zeer nuttig. Normaliter maken zij immers vaak maar heel kort deel uit van NWC 1. Desalniettemin is hun inbreng dit seizoen heel erg groot. Hopelijk kan een groot aantal spelers van dit jeugdteam de aankomende jaren instromen. Wat dat betreft kan NWC 1 de sportieve toekomst met veel vertrouwen tegemoet zien.

Reisdag 4: Zondag 6 januari 2019
Met de inspanningen van dag 2 en 3 nog in de benen trainde NWC in de ochtenduren onder een stralend voorjaarszonnetje op een kunstgrasveld vlakbij het hotel. Het was goed toeven op het veld, maar zeker ook naast het veld. Jan Mennen heeft gedurende de gehele training zitten genieten van de zomerse omstandigheden. Als je niet beter geweten zou hebben, zou je hebben kunnen denken dat hij aan het uitkateren was. De spelers werkten intussen ontspannen een prima training af. Enkele uitloopoefeningen, partijspelletjes en afwerkvormen zorgen ervoor dat iedereen fris en fruitig aan de lunch verscheen.
 
Nadat de verbruikte energie weer was aangevuld togen de spelers en de staf naar een op het resort gelegen grote zandbak. Daar mochten de kinderen eerst een tijdje zandkastelen bouwen. Je moet er immers als staf rekening mee houden dat deze groep gemiddeld wel heel erg jong is, om nog maar niet te spreken van piepjong. Daarnaast had trainer Roel Nabuurs een aantal leuke spellen bedacht. Hiermee konden weer punten worden verdiend voor het individuele klassement van het trainingskamp. Het team werd verdeeld in twee kampen; de ouderen/geroutineerden, waar in deze groep zelfs de 22-jarigen al toe behoren, en de jongeren/puppy's. Dat ervaring een belangrijke factor kan zijn, werd snel duidelijk. De jonge garde kwam er niet aan te pas. En bij een communicatiespel werd blootgelegd dat het lastig is als er niemand een voortrekkersrol neemt. Praten blijkt dan toch anders te zijn dan met de telefoon een foto maken om die vervolgens als communicatiemiddel in te zetten. Na afloop van deze middagactiviteit had iedereen de gelegenheid zelf een paar uurtjes in te vullen. Sommigen gingen naar het zwembad/de sauna, anderen gingen rusten op de kamer en weer anderen wandelden over de boulevard aan het strand.
 
De laatste avond van het trainingskamp is traditiegetrouw de stapavond. Samen met de meereizende sponsoren zocht de hele groep het bruisende uitgaansleven op in het centrum van de badplaats l'Albir. Er werd gezocht, nog meer gezocht en nog eens extra goed gezocht, maar januari blijkt hiervoor niet de juiste periode. Het gezelschap belandde uiteindelijk in een kleine gedateerde disco waar bij binnenkomst nog nagenoeg niemand aanwezig was. Maar als je dan met 34 personen tegelijk binnenkomt, dan vult dat meteen lekker. Later op de avond werd nog de jaarlijkse BK-race gehouden. Dat ook deze wedstrijd serieus werd genomen kun je opmaken uit de feiten dat Tijs van Tilburg 's-middags al aan het oefenen was in de badkamer van de hotelkamer en Aziz Sabbar de af te leggen afstand voorafgaand aan de race ging uitmeten. Aziz toonde aan dat een goede voorbereiding het halve werk is. Met afstand was hij Chesron Geuns, Damon Claessens, Daan Hendrix, Bas Lemmen en Tijs van Tilburg de baas. Dit ondanks uiterste inspanningen van Damon Claessens. Al vallend en opstaand legde hij het parcours af. Hij nam daarbij het risico van glaswerk op de vloer op de koop toe. Onder het motto "het doel heiligt de middelen" toonde hij in ieder geval aan over een heel sterke winnaarsmentaliteit te beschikken. Maar gelukkig voor zijn toekomstige nazaten liep alles goed af.  

Reisdag 3: Zaterdag 5 januari 2019 
Vandaag stond de allereerste wedstrijd van het nieuwe jaar op het programma. Tegenstander was Stormvogels IJmuiden, een zaterdagderdeklasser uit Noord-Holland. Dit team bivakkeert in Benidorm en traint op de sportaccommodatie waar ook de wedstrijd werd gespeeld. NWC 1 heeft een vaste kern supporters dat het team volgt in binnenland en buitenland. Met recht kun je dan spreken van een trouwe en fanatieke schare; in voetbaltermen "de harde kern". Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het thuisspelende team meer supporters op de been had gebracht. Alhoewel op de been gebracht hier eigenlijk niet de juiste uitdrukking is, want er was nauwelijks nog iemand in staat om op zijn benen te staan; blijkbaar was men al zeer vroeg op de dag gestart met het nuttigen van heel veel alcohol. Het is maar net welke uitstraling je als vereniging wilt hebben.
 
In de ochtenduren voorafgaand aan de wedstrijd maakte trainer Roel Nabuurs met de spelers en de staf een ontspannen wandeling over de boulevard van l'Albir naar een iets hogerop gelegen point of view. Daar genoten de spelers van het weidse uitzicht over de kunstlijn van dit zuidoostelijke deel van Spanje. Na terugkomst in het hotel schotelde de trainer de spelersgroep beelden voor uit de wedstrijd tegen Merefeldia van enkele weken geleden. Voor velen was deze keiharde feitelijke visualisatie van het eigen spel confronterend, maar zeker ook leerzaam. Aansluitend vond de wedstrijdbespreking plaats voor de pot die later op de dag gespeeld zou gaan worden.
 
Het kunstgrasveld in Benidorm had minimale afmetingen. Al snel in de wedstrijd bleek dat dit geen voordeel was voor het in het geel-zwart spelende NWC. De eerste helft was matig van kwaliteit. Beide teams speelden slordig en echt goede kansen waren schaars. Chesron Geuns en Tijs van Tilburg hadden de gelegenheid NWC op voorsprong te zetten, maar beiden misten scherpte in de afwerking. Aan de andere kant was Stormvogels IJmuiden ook een aantal keren dreigend, maar keeper Stefan Vaas wist het doel schoon te houden. In de
eerste helft waren er al enkele irritaties tussen de teams, maar in de tweede speelhelft werd de sfeer echt grimmig. Dit leidde in de 48e minuut tot een rode kaart voor een speler van Stormvogels wegens natrappen. NWC keek op dat moment al tegen een achterstand van 1-0 aan als gevolg van een individuele fout en slechte communicatie in de achterhoede. Als je dan zou gaan verwachten dat NWC in een overtalsituatie de boventoon zou gaan voeren, kwam je bedrogen uit. De tegenstander scoorde zelfs in ondertal nog twee keer zodat NWC werd getrakteerd op een 3-0-nederlaag. Een nederlaag waar qua spelniveau weinig op af te dingen was, een aantal goede kansen voor Chesron Geuns, Sam Ockers en Jeroen van Deursen ten spijt. Het team zakte vandaag absoluut door het ijs en het spel was van een zeer bedenkelijk niveau. De oranje trein stond duidelijk gerangeerd op een zijspoor. Het is te hopen dat het team lering trekt uit deze wedstrijd en dat het uit een heel ander vaatje tapt in de beker- en competitiewedstrijden die op de rol staan.
 
Het avondprogramma was ditmaal georganiseerd door Jeroen van Deursen, Sander van den Eijnde en Timo Janssen. De avond kreeg echter een onverwachte en verrassende wending. Toen tijdens een pauzemomentje een drankje werd gehaald in de bar van het hotel, bleek dat daar live entertainment was; circusacts en karaoke. Het hele gezelschap nestelde zich voor het podium en al snel lag de focus van de artiesten op de Nederlandse clan. Dit leidde al heel snel tot grote hilariteit. Stefan Vaas die ongegeneerd met veel volume een lied krijst, Ruud Leenen die tijdens een balanceeract herhaaldelijk op zijn plaat gaat en Merijn van Brussel die zijn evenwichtsorgaan niet verticaal in zijn lijf blijkt te hebben zitten, zijn daar een paar voorbeelden van. De mineurstemming van de middag was geheel verdwenen en de onderlinge sfeer bleek niets geleden te hebben. De teamspirit is een krachtig wapen van het team; dat was het en dat is het. Na afloop van het programma togen de spelers richting het eigen appartementenblok. Daar werd nog even wat nagepraat over de wedstrijd, al zullen we dit laatste nooit zeker weten. 

Reisdag 2: Vrijdag 4 januari 2019 
Nadat de spelers en de staf de nacht goed waren doorgekomen, verscheen iedereen opgewekt aan het ontbijt. Dat een aantal spelers de mondhygiëne nog niet helemaal op orde had, deed daar geen afbreuk aan. Het trainingskamp kon nu echt gaan beginnen. Een bus bracht het gezelschap naar een tien minuten verderop gelegen voetbalveld voor de eerste training in het nieuwe jaar. Het veld was strak en kort gemaaid, maar de ondergrond was wel behoorlijk hard. Iets waar overigens vooral de keepers last van hadden; keeperstrainer Eef Opperman voedt geen papkindjes op. De omstandigheden waren verder ideaal. Een mooi ochtendzonnetje onder een verder strak blauwe hemel bij een temperatuur van ca. 15 graden zorgden ervoor dat de trainersstaf onder leiding van Roel Nabuurs een eerste aanzet kon geven om de feestdagen uit de benen te werken en voor te bereiden op de tweede seizoenshelft. Zondag 20 januari a.s. staat immers alweer de eerste competitiewedstrijd op het wedstrijdprogramma (tegen IVO uit Velden). Enkele loopoefeningen, een aantal afwerkvormen en een partijspel maakten deel uit van de training. De spelers stapten na afloop met een gezonde blos op de wangen moe en voldaan het veld af.
 
Een gemiddeld trainingskamp bestaat uit eten, een activiteit, weer eten, nog een activiteit, nogmaals eten en uiteindelijk wederom een activiteit. Zo niet anders bij NWC 1. Na de lunch togen spelers en staf richting de boulevard van Albir om een aantal spelactiviteiten te gaan doen op het strand. In eerste instantie leek dit een probleem te gaan worden omdat het een kiezelstrand bleek te zijn. En dat kunnen de tere voetjes van deze generatie spelers niet verdragen. Gelukkig werd er toch nog een plek gevonden waar het strand voornamelijk uit zand bestond. Maar desalniettemin werd het devies om het schoeisel aan te houden door velen als een geschenk uit de hemel ervaren. Het ging er fel en fanatiek aan toe bij de spelactiviteiten. Er konden immers punten worden verdiend voor het individuele eindklassement van het trainingskamp. Dat fel en fanatiek niet per definitie synoniemen zijn voor goed en kundig bewees Chesron Geuns. Hij presteerde het om een rugbybal in een geheel open speelveld in de enigste boom van de hele wijde omtrek te schieten. Gelukkig schiet hij in wedstrijden gerichter en scherper.
 
Tijdens het avondeten was er nog een echt kippenvelmoment. Toen Jowie van Heugten de eetzaal binnenkwam, kreeg hij een staande ovatie van de spelers en de staf. Zelfs onze eetburen van Cambuur Leeuwarden sloten zich hier spontaan bij aan, alhoewel zij zeer waarschijnlijk niet eens wisten waar Jowie deze verering aan te danken had. Jowie zit in een pilot van de Europese Unie. Hij onderzoekt de mogelijkheid om
de wintertijd structureel te vervangen door de zomertijd (of andersom). Maar Jowie gaat zelfs nog een stap verder. Hij onderzoekt ook wat de gevolgen zijn als Europeanen niet allemaal dezelfde tijd aanhouden. Eens temeer het bewijs dat de voetbalsport een brede maatschappelijke betekenis heeft.
 
Ruud Leenen, Sam Ockers en Chesron Geuns waren in de avonduren de organisatoren van een spelactiviteit. Zij hadden kosten nog moeite gespaard om een heel erg mooi, afwisselend, en ludiek spelprogramma te maken. Spelers en staf werden getrakteerd op een scala aan spellen waarbij het iedereen vrijstond om op elk moment een ander persoon uit te dagen in een directe confrontatie. Juist de afwisseling in setting en spellen zorgden voor een enerverende avond. En aan het eind van een wedstrijd (spel) kan er uiteraard maar één winnaar zijn. De spellenkoning van Albir 2019 was uiteindelijk Aziz Sabbar. De jongeling die dit jaar zijn trainingskamp-in-het-buitenland-debuut maakt, troefde iedereen af met zijn handigheid en behendigheid. In de bar van het hotel werd hier nog over nagepraat en rond het middernachtelijk uur zocht iedereen zijn bedje op. Morgen staat immers de oefenwedstrijd tegen het altijd lastige Stormvogels IJmuiden op het programma. Een wedstrijd die gespeeld wordt in het nabij gelegen Benidorm, de thuisbasis van onze tegenstander.

Reisdag 1: Donderdag 3 januari 2019
Een trainingskamp in het buitenland voor een amateurvoetbalclub is redelijk uitzonderlijk in Nederland. Als je dan voor de tiende keer op rij naar een zonnig oord reist, dan kun je wel spreken van een unicum. NWC 1 viert wat dat betreft dit jaar een lustrum. De selectie en staf verblijven dit jaar in het op een steenworp afstand van Benidorm gelegen l'Albir. De thuisbasis is daar het Albir Garden Resort. Een prachtig appartementencomplex vlakbij de Middellandse Zee. Daar bereidt het team zich voor op de tweede seizoenshelft. Een seizoenshelft waarin de kroon op het werk van de eerste helft van de competitie moet worden gezet. Want dat er dit jaar maar één doel is, dat mag intussen duidelijk zijn. In kwalitatief opzicht lijkt NWC 1 een maatje te groot voor de derde klasse. Maar hier schuilt uiteraard ook meteen het grote gevaar. Kan het team de focus vasthouden die het de eerste seizoenshelft heeft laten zien? Want nog lang niet altijd lukt het om het gewenste niveau negentig speelminuten vast te houden. En dat is een klasse hoger toch echt een vereiste om daar te kunnen overleven.
 
In de vroege middag verzamelde het reisgezelschap zich in de kantine op het eigen sportpark aan de Beatrixlaan. Na een zeer voorspoedig verlopen reis landde de Boeing 737 (type 800, voor de kenners) rond 19.15 uur op de luchthaven van Alicante.

Er zijn spelers die opdrachten blindelings uitvoeren. Zo stond de hele groep zeer gefocust rond de bagageband. Niet iedereen begreep dat dit een doel had, namelijk het oppikken van de eigen bagage. Toen Merijn van Brussel door de laatste controle liep, viel het hem op dat iedereen bagage met zich mee droeg, behalve hij. Gelukkig kon hij nog net op tijd omkeren om aan het andere einde van de hal zijn reiskoffer te zoeken. En met succes.
 
Ook SC Cambuur (Keuken Kampioen Divisie) en Ross County (2e niveau van de Schotse competitie) hebben hun onderkomen in het resort waar NWC 1 verblijft. Daar waar in het verleden Astense spelers de eettafels van betaald voetbalverenigingen afspeurden naar bekende gezichten, zag je dit jaar het omgekeerde. Dat is dan blijkbaar toch het respect dat je afdwingt als je de trotse koploper bent van derde klasse C, regio Zuid II, in Nederland.
 
Na het diner gingen de drie teams gezamenlijk naar de lobby van het hotel om de wedstrijd Manchester City - Liverpool te bekijken. Nadat de andere teams zich vervolgens teruggetrokken hadden op hun kamers, stond er voor de spelers van NWC 1 nog een spelactiviteit op het programma. Trainer Roel Nabuurs had een aantal gezelschapsspellen meegenomen waarmee de spelers ieder afzonderlijk hun eerste punten van het trainingskamp konden scoren. Punten die belangrijk zijn om uiteindelijk gekroond te kunnen worden tot "speler van de eerste week van 2019 in Albir". Een titel waar elke speler mee hoopt thuis te komen. Niet alleen vanwege de prijs die eraan is gekoppeld, maar vooral ook om de status die eraan is verbonden (onsterfelijke roem). Dat zo'n reisdag toch ook vermoeiend is, bleek daarna overduidelijk. Iedereen ging na afloop van deze activiteit richting het gebouwencomplex van het resort waarin het team is gehuisvest.

Voor de foto's, ga naar onze Facebook-pagina >>